Onuitvoerbaar beleid gaat meestal samen met niet-handhaafbare regelgeving. De bestuurspraktijk van de afgelopen tien-twintig jaar heeft laten zien dat in antwoord op de niet-uitvoerbaarheid van beleid, de uitvoerders daarvan meestal de schuld kregen, beleidsmakers vervolgens nieuw beleid gingen maken, vergezeld van nog meer regels, waardoor we in wezen te maken hebben met een uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidsinfarct.

Bij de Uitvoerbaarheidstoets, elders op deze website, vindt u informatie over de inmiddels brede herkenning en erkenning van dit fenomeen. Dat is niet in het minst te danken aan het onvermoeibare schrijfwerk van de vicevoorzitter van de Raad van State, Herman Tjeenk Willink. Ook de Nationale Conventie, waarvan Leo Klinkers lid was, heeft daaraan de nodige aandacht geschonken in haar rapport van september 2006 aan het kabinet. In een persoonlijke voorstudie ten behoeve van die rapportage heeft Leo Klinkers deze problematiek nader geanalyseerd in haar ontstaansgronden.

De belangstelling voor het uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidsvraagstuk ontstond toen Klinkers begin jaren negentig bij Verkeer en Waterstaat het project Naleving begeleidde met de 'methode Klinkers'. Het toen ontworpen Ketenmodel, met zijn onderscheid tussen Beleid-Regelgeving-Uitvoering-Handhaving-Organisatie, legde haarfijn de reeds toen bestaande uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidsproblematiek bloot. Uit deze rapportage kwam de door het toenmalige kabinet-Lubbers III geintroduceerde uitvoerings- en handhavingstoets voort, die nu nog - zij het in verschillende vormen - bij departementen wordt gebruikt.

Sinds oktober 2007 stelt het ministerie van Economische Zaken vouchers ter beschikking waarmee gemeenten deskundigen kunnen inhuren om ze te ondersteunen bij het verminderen van gemeentelijke regels en administratieve lasten.

Als u minder regels wilt (maken), kunt u met ons contact opnemen om te bespreken of u in de combinatie van de standaarden van de 'methode Klinkers' en het Ketenmodel vindt wat u zoekt.